Rezerwat Sufraganiec to leśne ustronie o wyraźnie „dzikim” charakterze — miejsce, gdzie chłód strumienia, zapach mchu i cień starych drzew robią robotę lepiej niż jakikolwiek filtr na Instagramie. Utworzono go w 1961 roku, obejmując ochroną ponad 17 hektarów lasu o cechach naturalnych, czyli takiego, który rozwijał się bez istotnej ingerencji człowieka.
Sercem rezerwatu jest dolina strumienia Sufragańczyk (dopływu Sufragańca), a teren ma świetną różnorodność: obok wilgotnej dolinki są tu też przyległe fragmenty lasu, co mocno podbija walory krajobrazowe. W południowej części szczególnie efektownie wyglądają meandry — brzegi zdobi „koronka” odsłoniętych, splątanych korzeni, a woda wcina się w podłoże ze skał dewońskich oraz osadów zwietrzelinowych i lodowcowych. To żywa lekcja tego, jak strumień jednocześnie rzeźbi i buduje krajobraz.
Chroniony jest tu malowniczy fragment lasu mieszanego z udziałem jodły, dębu, sosny, świerka i graba; część drzew ma około 200 lat. Wyróżnia się też kilka typów zbiorowisk roślinnych (m.in. buczyna, jedlina, łęg olszowo-jesionowy, wilgotny bór mieszany), a runo i poszycie są wyjątkowo bogate. Wśród roślin spotyka się gatunki rzadkie i chronione, a od lutego do kwietnia uwagę przyciąga różowo kwitnący wawrzynek wilczełyko — piękny, ale trujący i niestety często niszczony przez ludzi zrywających gałązki.
Z fauny warto wypatrywać m.in. nietoperzy (nocek Natterera, nocek rudy, borowiaczek), orzesznicy, jarząbka, jaszczurki żyworodnej i zaskrońca, a także „górskich” akcentów: popielicy oraz traszki górskiej, która chętnie trzyma się wilgotnej dolinki i w okresie godowym spędza dużo czasu w wodzie.